Βουλευτήριο: Άρθρα | Απόψεις | Καταγγελίες

Διαβάστε πώς μια μεγάλη και κυρίαρχη σε έναν τόπο εταιρεία διαβρώνει τον κοινωνικό ιστό, καλλιεργεί νοοτροπία δουλοπρέπειας και καταπνίγει τις αντίθετες φωνές…

Τίποτα δεν έχει αλλάξει στο Στρατώνι από αυτά που περιγράφει ο Θοδωρής ο οποίος πλέον δε ζει εκεί. Η ίδια εταιρεία αν και άλλαξε αφεντικό, με τα ίδια στελέχη εδώ και πάνω από 20 χρόνια, τις ίδιες πρακτικές, τις ίδιες “αξίες” υποταγής στην παντοδύναμη εταιρεία… Τις ίδιες “αξίες” που θέλουν να διασπείρουν σε όλο τον Δήμο μας. 

Πριν λίγες μέρες ανακοινώθηκε από την Κυβέρνηση η απόφαση δημιουργίας 30 κέντρων «φιλοξενίας μεταναστών». Σύμφωνα με το σχέδιο του Υπουργείου  «Προστασίας του Πολίτη», τα κέντρα αυτά θα δημιουργηθούν σε παλιά στρατόπεδα στις περιφέρειες Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, Κεντρικής Μακεδονίας, Δυτικής Μακεδονίας, Ηπείρου, Θεσσαλίας, Δυτικής Ελλάδας, Στερεάς Ελλάδας, Αττικής και Πελοποννήσου, ενώ για κάθε χώρο κράτησης θα δημιουργούνται ανεξάρτητα αστυνομικά τμήματα που θα στελεχώνονται από 150 νέους αστυνομικούς. Επίσης, σε κάθε 250 μετανάστες θα αντιστοιχούν 70 άτομα ως προσωπικό ασφαλείας! Είναι, λοιπόν ολοφάνερο ότι έχουμε να κάνουμε με πραγματικά στρατόπεδα συγκέντρωσης!

Η Κυβέρνηση προεκλογικά αποφάσισε να απευθυνθεί στην χειρότερη πτυχή της ανθρώπινης ύπαρξης, στρέφοντας φτωχούς, εξαθλιωμένους και  ανασφάλιστους Έλληνες εναντίον των ομοιοπαθών τους μεταναστών, με σκοπό φυσικά να πείσει την κοινή γνώμη πως σε πολύ μεγάλο βαθμό είναι αυτοί που φταίνε (οι μετανάστες) για όλα τα δεινά της ελληνικής οικονομίας και τα δικά τους, πως είναι ο κύριος λόγος που τα ασφαλιστικά ταμεία έπεσαν έξω, πως είναι «βόμβες λοιμώξεων» και εγκληματίες, ότι αυτοί ευθύνονται για την μεγάλη ανεργία και πως απλώς, όσο κι αν τους αγαπάμε σαν συνανθρώπους μας… «δεν χωράνε» στη χώρα. Από την άλλη, στα τηλεοπτικά κανάλια παρελαύνουν διάφορες ομάδες πολιτών των περιοχών που είναι υποψήφιες για την δημιουργία των στρατοπέδων συγκέντρωσης, που στριμωγμένοι πίσω από τον δήμαρχο και τον παπά της ενορίας ουρλιάζουν πως δεν θέλουν εκεί τα «κέντρα φιλοξενίας», όχι όμως γιατί  θεωρούν πως η δημιουργία τους υποβιβάζει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και καταστρατηγεί κάθε ανθρώπινο δικαίωμα, όχι γιατί αισθάνονται προσβεβλημένοι και οι ίδιοι που ζουν σε μια ολοταχώς εκφασιζόμενη και θλιβερή κοινωνία, αλλά γιατί φοβούνται πώς θα «τους σφάξουν, κλέψουν, βιάσουν, κολλήσουν ηπατίτιδα, AIDS, πανούκλα» και όποια άλλη ασθένεια μπορεί να φανταστεί ο πιο σχολαστικός παθολόγος που ειδικεύεται στις λοιμώξεις.

Συγκλονιστικά στοιχεία παρουσιάστηκαν χτες από το νεοσύστατο Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας. Η πρώτη πιλοτική καταγραφή κάλυψε έναν εξαιρετικά περιορισμένο γεωγραφικό χώρο (στην Αθήνα την περιοχή Ομόνοιας, την πλατεία Αττικής, τον Άγιο Παντελεήμονα και ορισμένες περιοχές της Πάτρας). Άρα τα αποτελέσματα δεν αποτελούν ούτε καν την κορυφή του παγόβουνου. Τα θύματα φαίνονται απρόθυμα να καταγγείλουν τις επιθέσεις ακόμα και όταν έχουν νωπά τα σημάδια της βίας πάνω τους, είτε λόγω φόβου σύλληψής τους (εάν δεν έχουν νομιμοποιητικά έγγραφα), είτε επειδή το θεωρούν μάταιο. Και όμως, σε ένα τρίμηνο έχουμε την αναλυτική τεκμηριωμένη καταγραφή 61 βίαιων ρατσιστικών επιθέσεων.

Συχνά έχουμε περισσότερους από έναν θύτες, συνήθως οργανωμένες εξτρεμιστικές ομάδες που προκαλούν βαριές ή απλές σωματικές βλάβες αλλά και την καταστροφή περιουσιακών στοιχείων ή καταστημάτων. Σημαντικό εύρημα είναι επίσης η αυξανόμενη ομαδική βία με τη συμμετοχή ανηλίκων. Καταγράφεται οργάνωση στο δημόσιο χώρο (πλατείες κλπ.) και χρήση αυτοσχέδιων κυρίως όπλων, ωστόσο δυνάμει φονικών. Επιπλέον, προκύπτει η πρακτική «περιπολίας» από μαυροφορεμένους μοτοσικλετιστές, με κράνη ή καλυμμένο πρόσωπο οι οποίοι επιτίθενται εν κινήσει, συνήθως σε στάσεις λεωφορείων.

Ίδιες οι εποχές; Όχι βέβαια. Την τραγική κατάσταση της ανέχειας, της πείνας και του θανάτου που πέρασε εκείνα τα χρόνια ο ελληνικός λαός, κυρίως των πόλεων και περισσότερο της Αθήνας, δεν είχε ζήσει ποτέ μέχρι τότε, αλλά δεν έζησε και μέχρι σήμερα. Ιδιαίτερα τα δύο πρώτα χρόνια της Κατοχής.

Οι προηγούμενες και οι επόμενες γενιές των χρόνων εκείνων ποτέ δεν ένιωσαν την αγωνία του τωρινού οικογενειάρχη για το αν θα μπορούσε να στήσει τσουκάλι κάθε μέρα που ξημέρωνε. Και τι τσουκάλι! Με ανάλαδα νεροπλύματα μπιζελιών, μαυροφάσουλων, φουλιών, φακής, μπλουγουριού, λαχανίδας, τσουκνίδας και ύποπτων αγριόχορτων που σκελετωμένες χορταρούδες μάζευαν από τις αλάνες, τα άφραχτα οικόπεδα και τις παρυφές της πόλης, της Αθήνας μας.

Τα κυρίαρχα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης βομβαρδίζουν καθημερινά την κοινή γνώμη με το στερεότυπο μιας Ελλάδας- μεταμοντέρνας Ψωροκώσταινας, που δεν παράγει τίποτα, είναι αναγκασμένη να τείνει διαρκώς το καπέλο του ζητιάνου στους δανειστές της για να πληρώσει μισθούς και συντάξεις, επομένως δεν της μένει καμιά επιλογή παρά να σφίγγει διαρκώς το ζωνάρι και να υπακούει αγόγγυστα στους όποιους όρους των Γερμανών. Το ίδιο στερεότυπο έρχεται να στηρίξει την ιδεολογική τρομοκρατία για το ενδεχόμενο εξόδου από το ευρώ, που εμφανίζεται περίπου ως επιστροφή στη Λίθινη Εποχή, αφού μια Ελλάδα που δεν θα παράγει τίποτα και δεν θάχει να δανειστεί κι από κανένα, δεν θα μπορεί να εισάγει ούτε τρόφιμα, ούτε πετρέλαιο και θα πρέπει να επιβιώσει ως έθνος τροφοσυλλεκτών, που θα φοράνε προβιές και θα ζεσταίνονται γύρω από τη φωτιά.

Αφήνουμε στην άκρη τον προβληματισμό αν ακόμη κι αυτή η προοπτική είναι περισσότερο ζοφερή από την εγγυημένη βεβαιότητα των μνημονίων, των μεσοπρόθεσμων και των μακροπρόθεσμων να μετατραπούμε σε έθνος κανιβάλων, που θα τρώνε ο ένας τις σάρκες του άλλου με έπαθλο την απλή επιβίωση. Για οικονομία της συζήτησης ας δεχτούμε ότι «δεν υπάρχει άλλος δρόμος» από τον καπιταλισμό και  τη συμμετοχή στην ευρωζώνη (που καταστρέφει τον παραγωγικό, βιομηχανικό και αγροτικό ιστό) κι ας δούμε τι λέει η ψυχρή λογική των αριθμών.