Βουλευτήριο: Άρθρα | Απόψεις | Καταγγελίες

Ερωτήσεις που δεν απαντώνται:
Έχετε δανείσει 100 ευρώ σε έναν με μισθό 100 ευρώ και 500 ευρώ σε κάποιον με μισθό 1000 ευρώ.
Ο πρώτος σας χρωστάει το 100% του μισθού του ενώ ο δεύτερος σας χρωστάει το 50% του μισθού του.
Βάσει ποιάς λογικής θα κυνηγούσατε τον πρώτο που αδυνατεί να πληρώσει το χρέος του και θα αφήνατε τον δεύτερο που ΜΠΟΡΕΙ να πληρώσει; Γιατί προσπαθείτε να πάρετε τα 100 και όχι τα 500;

Αυτό ακριβώς είναι που συμβαίνει με το ΔΝΤ. Είδα στο διαδίκτυο τον κατάλογο με τα χρέη όλων των χωρών της γης.
Ενδεικτικά...
-Η Γερμανία με 5 τρις έλλειμμα έχει χρέος στο 155% του ΑΕΠ της.
-Η Γαλλία πάλι με 5 τρις έχει χρέος στο 188% του ΑΕΠ της.
-Οι ΗΠΑ με 13 τρις έλλειμμα έχουν χρέος στο 94% του ΑΕΠ τους.
Οπότε είναι προφανές ότι δεν έχει τόση σημασία το μέγεθος του χρέους όσο το ποσοστό του επί του ακαθαρίστου εθνικού προϊόντος.

Αν έπρεπε να έχουμε μάθει ένα πράγμα όλοι μας τα τελευταία δύο χρόνια, αυτό είναι το εξής απλό μάθημα: Όλες οι ως τώρα επίσημες εκτιμήσεις, οι θριαμβευτικές ανακοινώσεις, οι προβλέψεις ανάκαμψης, όλη η συζήτηση που εκπορεύεται από την κυβέρνηση και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης εδώ και δύο χρόνια, τελικά προσκρούουν στον κυματοθραύστη της πραγματικότητας, ακυρώνονται εκ των πραγμάτων, ξεπερνιόνται από την ιστορία. Μαζί με όλους, θέλω να ελπίζω ότι, αν όχι τώρα, σύντομα, αυτός ο θλιβερός κύκλος θα κλείσει και μαντάτα που διαφημίζονται ως καλά να αποδειχθούν ότι είναι όντως καλά. Έως τότε, όσο και να διαφωνούμε ως προς το τι πρέπει να γίνει, τι προκρίνει το συμφέρον της πατρίδας, σε ένα πρέπει να συμφωνήσουμε: Δεν δικαιολογείται πλέον σε κανέναν μας η άκριτη αποδοχή της «επίσημης εκδοχής» των πραγμάτων.

Στις γραμμές που ακολουθούν προτείνω μια οπτική γωνία από την οποία μπορούμε, και πρέπει, να ερμηνεύσουμε τις τελευταίες εξελίξεις για το PSI και την νέα δανειακή συμφωνία ανεξάρτητα του αν συμφωνούμε με την πολιτική που ακολουθεί ή πρέπει να ακολουθεί η κυβέρνηση (ή ακόμα και η Ευρώπη στο σύνολό της). Δεν θα  συμφωνήσουμε για το τι πρέπει να γίνει. Τουλάχιστον ας συμφωνήσουμε για το τι «παίζεται».

Χτες διάβασα αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα είδηση: «Σύμφωνα με την εφημερίδα Le Parisien, η γαλλική Air Mediterranee απολύει υπαλλήλους της, πιλότους και αεροσυνοδούς, και τους προτείνει επαναπρόσληψη στην θυγατρική της στην Ελλάδα με… ελληνικό μισθό, αν και θα εξακολουθήσουν να πραγματοποιούν τα ίδια δρομολόγια στη Γαλλία! Δηλαδή ουσιαστικά θα εργάζονται στη Γαλλία, με μισθό ελληνικό και ιδιαίτερα μειωμένο… Οι αποδοχές έτσι ενός πιλότου από 6.000 ευρώ θα μειωθούν σε 3.700 ευρώ, ενώ των αεροσυνοδών των οποίων ο βασικός μισθός είναι γύρω στα 1.300 θα φτάσει τα 900 ευρώ. Δηλαδή μειώσεις 30% περίπου!».

Δεν ήθελα και δε μπορούσα να την πιστέψω, γι’ αυτό ζήτησα από μία καλή φίλη στο Παρίσι να μου πει αν έχει δημοσιευτεί και αλλού εκτός από τη συγκεκριμένη εφημερίδα. Μου είπε ότι φυσικά έχει δημοσιευτεί και στη «Le Figaro» και σε άλλες μεγάλες εφημερίδες της Γαλλίας.

Ψεκάστε την Παρασκευή, σκουπίστε το Σάββατο, τελειώσατε την Κυριακή! Αυτό είναι το σχέδιο της κυβέρνησης Παπαδήμου, της πιο πουλημένης και ξενόδούλης κυβέρνησης που έχει περάσει ποτέ από τον τόπο τις τελευταίες δεκαετίες. Μια ματιά να ρίξει κανεις στα νομοσχέδια που θα ψηφιστούν και τα οποία δόθηκαν στη δημοσιότητα τα χαράματα του Σαββάτου, πλημμυρίζει από οργή και μίσος. Ούτε η χούντα δεν επιχείρησε να περάσει τοσο βίαια, τόσο γρήγορα τέτοια αντιλαϊκά μέτρα που τσακίζουν μισθούς, μεροκάματα και συντάξεις, διαλύουν ακόμη κι αυτό το υποτυπώδες σύστημα κοινωνικής πρόνοιας, προωθούν τις πιο βάρβαρες ιδιωτικοποιήσεις και στέλνουν στην ανεργία 150.000 δημοσίους υπάλληλους.

Τρία άρθρα σχεδιάζεται να περιλαμβάνει το πραξικόπημα Παπαδήμου, με βάση τις ανακοινώσεις που έγιναν στο υπουργικό σύμβούλιο της Παρασκευής, χωρίς να αποκλείεται και να «συμπυκνωθεί» ο εκβιασμός σε ένα άρθρο. Τα «πακέτα» πάντως είναι τρία: Το πρώτο θα αφορά το πρόγραμμα ανταλλαγής ομολόγων (PSI), το δεύτερο την αναπλήρωση κεφαλαίου των τραπεζών και το τρίτο την εν λευκώ εξουσιοδότηση του δοτου πρωθυπουργού Παπαδήμου και του υπουργού Οικονομικών να χειριστούν εν λευκώ όλες τις λεπτομέρειες του προγράμματος ανταλλαγής. Ούτε ψύλλος στον κόρφο μας!

Κάποιες φορές ο κόμπος φτάνει τόσο κοντά στο χτένι που απαιτεί καθαρές κουβέντες: Η "πτώχευση" του ελληνικού δημοσίου, έτσι όπως βαίνουν τα πράγματα, είναι επιθυμητή επειδή είναι αναπόφευκτη. Δεν πρέπει να μας φοβίζει η προοπτική της άμεσης "πτώχευσης". Όχι επειδή είναι ανώδυνη αλλά επειδή είναι πολύ καλύτερη από μια "πτώχευση" σε δύο χρόνια. Κατ' αρχήν, ένα κράτος ποτέ δεν πτωχεύει όπως πτωχεύει μία επιχείρηση που κλείνει και χάνεται δια παντός στην ιστορική λήθη.

Ένα κράτος, όσο έχει μη ρευστοποιούμενους πολίτες, δεν μπορεί να πτωχεύσει πραγματικά. Απλά, κηρύσσει στάση πληρωμών και έτσι αρχίζει μια διαπραγμάτευση με τους δανειστές του. Κι όταν χρωστά 300 δις ευρώ, η διαπραγματευτική του ισχύς δεν είναι αμελητέα.